Nikola Pejaković, o muzici, filmu i hiljadugodišnjem nasljeđu
16.10.2006.
Nikola Pejaković Kolja poznat kao reditelj, glumac i scenarista, a manje kao uvaženi muzičar, čiji su album prvenac "Mama, nemoj plakati"
mnogi muzički kritičari ocijenili čistom desetkom.
Iako je pjesme "obukao" u fank, bluz i pop, album miriše na rokenrol. U 57 minuta muzike on je ispričao posebne priče, neobične, ali svaka na svoj
način nosi vrijednu pouku.
Kako su na mnogim domaćim Internet forumima molili Kolju da izda još jedan album za, kako kažu, "ljude koji ga razumiju", Pejaković se vraća
muzici.
- Novi album se zove "U Luci". Radio sam ga sa Vojom Aralicom, u istom studiju, studiju "GO-GO" Gorana Kostića. Ima devet pjesama i uglavnom su
lagane i pomalo depresivne. Takav sam posljednjih godina. Na ploči će se možda pojaviti još jedna bonus pjesma, "Haljinica boje lila" - uživo. Volim
taj album. Omot je uradio dizajner iz Banje Luke, Saša Vasić. Odličan omot. Htio bih i bend da napravim sa ljudima odavde, ako ga uopšte budem pravio
- kaže za "Glas Srpske" Kolja Pejaković.
Osvrćući se na album prvenac, govori koliko mu je drago što je materijal slušan i cijenjen.
- To mi mnogo znači i zato sam i počeo da radim drugu ploču. Vidim, čitam, da ljudi iz Slovenije, iz Tuzle, Zagreba, Sarajeva... vole moju muziku. To
je velika stvar za mene. Zaista, bez nekog pretvaranja, vrlo sam uzbuđen kad vidim da ljudi osjećaju isto što i ja, i da primaju poruku - dodaje
on.
Na tvrdnje da je ovim albumom promovisao novi muzičko-idejni pravac "Pornosoul", kaže da nema komentara i da je sve to bila zafrkancija.
U razgovoru sa Koljom dotakli smo se teme muzičkih okvira Banje Luke, njenog kulturnog života i urbanog duha.
- Banja Luka je uvijek imala sve osobine provincije, ali i neki poseban šarm. Bez provincije ne bi bilo velikih ljudi, jer se oni češće rađaju tu, u
zatvorenim sredinama i, kao u nekom jajetu, mirno rastu - priča Kolja, a onda se osvrće na odnos Sarajevo - Banja Luka.
- Ova centralizacija koju nameće Sarajevo je pogubna za Banju Luku. Mi moramo da se otrgnemo iz tog smrtonosnog zagrljaja, inače ćemo biti, kao što
smo i bili ovih pedesetak godina, sarajevski prirepak. Nadam se da mi ne zamjerite ovaj mali iskorak u politiku, ali mislim da je za ovaj grad to
najbitnije. I u kulturnom i u svakom drugom smislu. Bez Republike Srpske ni Banja Luka neće imati nikakav identitet. Nije mi jasno da Sarajevo ne
razumije da mi kao stari istorijski narod ne možemo da se odričemo našeg hiljadugodišnjeg nasljeđa zarad njihove novostvorene i, vrlo sumnjive, i sa
istorijskog i sa kulturnog aspekta, nacije i države - kaže Pejaković.
On tvrdi da je on za prožimanje kultura i uticaja, ali bez politike.
- Ako je neko govorio demokratija, gledaoci i fudbal, a sad govori demokracija, gledatelji i nogomet, to je njegov izbor i, možda, problem. Ja sam
govorio isto i onda i sad. I nemam namjeru da to mijenjam. I da se razumijemo, ja nisam slučajno otišao da studiram u Beograd. Možda sam slučajno
otišao na režiju, ali u Beograd - ne - zaključuje banjolučki velikan muzike i filma Kolja Pejaković.
M. JOTIĆ, Glas Srpske
Nikola Kolja Pejaković je rođen 1966. godine u Banjaluci. Završio je Srednju likovnu školu ali umesto Likovne akademije, odlazi na beogradski
Fakultet dramskih umetnosti, na pozorišnu režiju. Posle studija retko režira u pozorištu, međutim, kad ga put nanese u pozorište, on radi i
scenografiju i kostim i muziku – dajući predstavi jedan apsolutan autorski pečat. Spontano se okreće filmu i televiziji. Glumi, piše scenarije ( »Lepa
sela lepo gore«, »Rat uživo«), režira (serija »Složna braća«), snima muziku…
Još od Osnovne škole svira gitaru, a kasnije i klavir i usnu harmoniku.
1999. godine potpisuje ugovor sa izdavačkom kućom »SYSTEM RECORDS« i snima svoj prvi album »MAMA, NEMOJ PLAKATI«. Nikola je autor svih pesama, glavni
vokal, svira većinu gitara I pojedine klavirske deonice. Na toj ploči mu sviraju poznati beogradski muzičari: Saša Lokner, Dejan Momčilović, Boris
Krstajić… Producent je Vojislav Aralica, legenda srpske muzičke produkcije. Taj album je promovisao i jedan novi muzičko-idejni pravac: PORNOSOUL,
kojim se i nabolje može opisati Pejakovićev muzički stil.
Pišući kritiku jedne Pejakovićeve pozorišne predstave, beogradski pisac i novinar, Vladimir Đurić-Đura (pevač i vođa grupe »Đura i mornari«), ga
ovako opisuje:
»…Pejaković je jedan od najzanimljivijih mladih autora sa područja bivše Jugoslavije, poznat ponajviše kao glumac u filmovima Srđana Dragojevića,
Miloša Radovića i kao lik iz kultne serije Dr. Neleta Karajlića »Složna braća«. Kao andergraund roker posebnog stila, postao je neka vrsta »jugo
Frenka Zape« , sa blagom primesom folka. Blizak je estetici sarajevskog Novog primitivizma, ali istovremeno i sa odmakom od tog pokreta, budući da je
veći deo života proveo u Srbiji. Njegova lična estetika bi se mogla nazvati nekom vrstom kičastog teatra surovosti, koja spaja Artoa sa Felinijem ili
Almodovara sa Bukovskim. Ono što je Nikola Pejaković napravio, po avangardnoj snazi i radikalnosti, prevazilazi okvire ovog grada…«
Nikola je rodjen bez malog prsta na desnoj ruci i kao četvoroprsti gitarista član je Udruženja hendikepiranih muzičara Amerike (Coalition for Disabled
Musicians). Zavrsio je muziku za film »Normalni ljudi« Olega Novkovića, u nemačko-jugoslovenskoj koprodukciji, čija je premijera bila na Berlinskom
filmskom festivalu.
Iako živi od filma, cene ga kao pozorišnog radnika, žale što nije nastavio da slika, Pejaković je najistinitiji kad uzme gitaru od koje se ne odvaja
već 25 godina. Njegov prvenac »MAMA, NEMOJ PLAKATI« je najuzbudljivije i najiskrenije delo koje je dosad stvorio, rock and roll u svom najčistijem
obliku.
Nikola Pejaković, zvani Kolja, živi i radi u Beogradu.
