Banja Luka Online - Car hororra

Jedna od najvećih horor ikona, iako je ustvari književni lik, popularnost je stekla zahvaljujući genijalcu Alfredu Hitchcocku i neponovljivom glumcu Anthonyju Perkinsu.

Ponekad se, iako rijetko, pojave toliko karakterne uloge da se glumac koji ih je odigrao, i to dobro, još dugo ili nikad ne može riješiti fiktivnog imena koji ga prati. Takav je slučaj s Normanom Batesom i Anthonyjem Perkinsom.

Norman Bates je izvorno fiktivni lik romana Psiho autora Roberta Blocha.Hitchcock je 1960. godine ekranizovao tu priču, stvorivši legendarni horor triler koji će pomaknuti granice kako tehničkoj strani snimanja, tako i karakterizaciji likova. Ono slabo poznato je da se obe priče zapravo temelje na istinitom događaju i stvarnom serijskom ubici.

Ali krenimo od početka. Norman je kao dječak pretrpio emocionalno, a vjerovatno i seksualno maltretiranje od svoje majke koja ga je uvjerila da su žene i seks izvor svih zala. Nakon smrti oca, Norman i majka živjeli su u emotivno ovisnoj i bolesnoj vezi, da bi ona kad je on bio tinejdžer našla ljubavnika.

Bates se nije mogao nositi s luđačkom ljubomorom pa ih je oboje ubio strihninom, a tijelo majke je sačuvao. Vjerovatno kako bi potisnuo krivicu i zaboravio na majčinu smrt, kod Normana se razvio sindrom podvojene ličnosti, pri čemu je Norman bio fini ugostitelj koji je živio u izolaciji i vodio porodični biznis Bates Motel, a kao Majka se oblačio u njenu odjeću, nosio periku i govorio samom sebi oponašajući njen glas.

Kao što se događalo kad mu je majka bila živa, nad Batesom je, kad je glumio Majku, apsolutno dominirala njena ličnost i karakter, braneći mu da stvara društvene kontakte koji bi mogli zasmetati njihovu odnosu, što je navodilo na ubistva, posebno privlačnih mladih žena. Kao Norman se užasavao još jednog pronađenog tijela, ali čini se da nije imao puno nedoumica oko toga šta treba učiniti pa ih se lako rješavao.

Radnja filma započinje dolaskom Marion Crane (u knjizi Mary Crane) u motel i njenim, Normanovim trećim, ubistvom. Bezizlazna situacija scene pod tušem, iako je snimljena davne 1960. godine, nedavno je proglašena jednom od pet najstrašnijih scena u istoriji filma, a Norman Bates jednim od najstrašnijih ubica. Zanimljivo je, osim toga, koliko je kamera morala biti dobro izvedena da bi stvorila takvu atmosferu, budući da je film sniman crno-bijelom tehnikom, pa ni kap krvi nije mogla doprinijeti horor situaciji.

Karakterizacija se Batesa u romanu i na filmu ipak razlikuje. U knjizi je on sredovječni muškarac, nizak, debeo i priprost i vrlo labilan. Hitchcockov je Bates mlad (druga polovica dvadesetih godina), visok, vitak i zgodan. Sam je režiser to objasnio željom da publika saosjeća s njim i da ga zavoli prije nego što otkrije mračnu tajnu.

I doista, fenomenalnog i neponovljivog Anthonyja Perkinsa na početku filma doživljavate kao dečka iz susjedstva, sramežljivog, ali pametnog i zanimljivog. Zanimljivost se uskoro pretvara u stravu...

Možda najzanimljiviji dio priče vezan je uz stvarnog Normana, odnosno Eda Geina, jednog od najvećih ubica u američkoj istoriji čiji su zločini šokirali javnost bizarnošću i morbidnošću. Rođen u porodici u kojoj je otac bio alkoholičar, a majka vjerski fanatik, Ed i njegov brat odgajani su u potpunoj izolaciji jer je mama Augusta željela svoje sinove sačuvati od loših uticaja.

Osim što ih je učila o nemoralu svijeta i o zlu koje se zove alkohol, naučila ih je da su najveće zlo od svega žene i da su sve, osim nje, naravno, kurve! Seks je prema njenom shvatanju bio prihvatljiv isključivo u kontekstu rađanja i množenja, a svako je popodne čitala odlomke iz Biblije, posebno iz Starog zavjeta. Kad je Ed došao u pubertet, njena je željezna ruka postala nemilosrdna, pa ga je jednom davila u kipućoj vodi jer ga je zatekla kako masturbira u kadi.

Brat Henry je 1944. godine izgorio u požaru,po nekim indikacijama sumnjalo se da je Ed umiješao prste, a godinu je dana kasnije Augusta umrla od raka. Policiju je istraga o nestanku Bernice Worden dovela do Edove kuće, gdje su pronašli njeno tijelo. Zavezana za gležnjeve i bez glave visila je naopačke, a torzo joj je bio potpuno rasporen – od vrata do zdjelice.

Pretražujući kuću pronašli su odrezane glave koje su ukrašavale noge kreveta, zaslon na svjetiljci i presvlake na kauču načinjene od ljudske kože, dijelove lubanje pretvorene u zdjelice, ljudsko srce, masku za lice napravljenu od kože s lica žrtava, ogrlicu od ljudskih usana, prsluk od vagina i grudi i još mnogo sitnica spravljenih od dijelova ljudskog tijela, uključujući i remen od bradavica.
Možda vam je sad jasno što je inspirisalo Harrisov film Kad jaganjci utihnu. Lik ubice Buffalo Billa u tom djelu, kao i u Crvenom zmaju, savršeno odgovara zločinima koje je počinio Ed Gein. Hitchcock se, s druge strane, oslonio na knjigu koja naglasak stavlja na psihološku karakterizaciju i objašnjava Edipov kompleks od kojeg vjerovatno pati tragični, ali stvarni ubica.